<>       سَـفـیـر ِ صـبـور ِ عِـشـق  وُ  ا یـثـا ر ...   ( سالروز رحلت ِ شهادت- گونه  بانوی ِ کـربـلا ،   بر عـاشـقـان ِ حسینی رَهـنِِـمـون  بــا د )      سفارش امام حسین علیه السلام به خواهرش زینب علیها سلام   از امام زین العابدین علیه السلام روایت شده است كه در شب عاشورا، من در خیمه خود بسترى بودم عمه ام زینب علیهاالسلام از من پرستارى مى كرد و پدرم امام حسین علیه السلام پس از گفت و گو با اصحاب و یاران خود، به خیمه اش رفت . در آن هنگام ((جوین )) غلام ابوذر، شمشیر آن حضرت را اصلاح مى كرد. آن حضرت در بى وفایى دنیا و دل نبستن به آن ، شعرى را زمزمه كرد كه مضمونش این است : اى روزگار، تفو بر تو باد كه در هر بامداد و شبانگاه بسیارى از یاران و دوستان را نابود مى سازى و به عوض ، هم اكتفا نمى كنى . آرى سر رشته همه در دست خداست و هر جان دارى به راهى مى رود كه من مى روم . آن حضرت ، این شعر را دو سه بار تكرار كرد، من از شنیدن آن متوجه شدم كه پدرم از دنیا قطع امید كرده و مشتاق لقاى الهى است . بسیار نگران و ناراحت شدم و گریه گلوى مرا گرفته بود ولى خوددارى كرده و خود را آرام نمودم . اما عمه ام زینب علیهاالسلام به مجرد شنیدن این ابیات غم انگیز، سراسیمه شد و یكراست به خیمه پدرم رفت و گفت : اى كاش مرگ مرا در مى یافت و به زندگى ام پایان مى داد و من شاهد چنین روزى نبودم . امروز، گویا مادرم فاطمه زهرا علیهاالسلام ، پدرم على علیه السلام و برادرم حسن مجتبى علیه السلام از دنیا رفته اند. اى یادگار گذشتگان و سرپرست بازماندگان ، تو چرا؟ امام حسین علیه السلام خواهرش زینب علیهاالسلام را دلدارى داد و به وى فرمود: خواهرم ، كارى نما كه شیطان ، حلم و بردبارى را از تو نگیرد. آن حضرت ، اشك هاى خواهرش را كه چون باران از چشمش سرازیر بود با دست مبارك خود پاك كرد و به وى فرمود: خواهرم ، اگر پرنده قطا را به حال خود وا مى گذاشتند، در لانه اش آسوده مى خوابید. در این هنگام ، بى تابى زینب علیهاالسلام بیشتر شد و عرض كرد: برادر جان ، معلوم است كه تو خود را براى مرگ آماده كرده اى و با این كار، قلبم را مجروح و طاقتم را طاق كردى ! زینب علیه السلام از شدت ناراحتى و گریه ، به زمین افتاد و بیهوش شد. امام حسین علیه السلام كه تلاش زیادى به عمل مى آورد تا خواهرش را آرام كرده و به وى تسلى دهد، با بیهوشى خواهرش زینب علیهاالسلام مواجه گردید. آن حضرت بر صورت خواهرش آب پاشید و او را به هوش آورد و سپس به آرامى گفت : خواهرم ، آرام باش و از خدا بپرهیز و به اراده او خشنود باش و بدان كه اهل زمین مى میرند و آسمانى باقى نمى ماند و غیر خدا هر چه است ، نابود مى شوند جز ذات پاك خداى متعال كه موجودات را آفریده و مردم را مبعوث مى سازد و یكتاى بى همتا است ، هیچ چیز دیگرى برقرار نخواهد ماند. جدم رسول خدا صلى الله علیه و آله و پدر، مادر و برادرم از من بهتر بودند، همگى رفتند. بر من و هر مسلمانى لازم است از آنان پیروى كرده و به راه آنان برویم . آن حضرت ، با بیانى شیوا و آرام بخش ، خواهرش را تسلى داد و وى را براى همیشه آرام نمود و به وى سفارش كرد كه در شهادت آن حضرت و سایر جوانان بنى هاشم ، گریبان ندرد و صورت خود را نخراشد و بى تابى ننماید. آن گاه ، آن حضرت خواهرش را به خیمه من ( امام زین العابدین علیه السلام ) آورد و خود به جانب یارانش رهسپار گردید.     ‹‹ تهیه و تدوین : عـبـــد عـــا صـی ››