http://img.tebyan.net/big/1390/09/20111126123721510_moharam-12.jpg
http://img.tebyan.net/big/1390/09/20111126123721510_moharam-12.jpg








امام خمینی: همه باید نظر خودشان را بدهند /

و هیچ کدام هم برایشان حتی جایز نیست که یک چیزی را بفهمند و نگویند.

/ باید وقتی می فهمند، اظهار کنند. /

این موافق هر که باشد ، باشد ، مخالف هرکه هم باشد ، باشد. /

( صحیفه امام،ج13،ص102)

آفـتـــاب در زنـجـیـــر! ... (اگر از آفتاب بیم نداشتند ، هر شمعی را گردن نمیزدند! ...) - آرامش خاطر در درشکه-های ...



آفـتـــاب در زنـجـیـــر! ... (اگر از آفتاب بیم نداشتند ، هر شمعی را گردن نمیزدند! ...)







نوشته شده در تاریخ دوشنبه 19 اسفند 1387 توسط عـبــد عـا صـی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 آرامش خاطر در

 درشکه-های تک-اسبه مُردنی ...

 

تا جایی که حافظه این عبد عاصی یاری میکند ، بعد از قلع وَ قمع ماشین دودی ( قطار تک-ایستگاهی بین جنوب تهران وَ حرم حضرت عبدالعظیم ) ، اتوبوسهای یک قرونی (شخصی ) ، درشکه-های تک-اسبه قراضه ، ورود تدریجی اتوبوسهای 2 ریالی شرکت واحد وَ شروع دهه چهل وُ افزایش خودروهای خارجی به برکت پول نفتی که بشکه-ای سه-چهار دلار بفروش میرفت ؛ کم کم واژه فرنگی « ترافیک » ، راه-بندان ، وَ شلوغی اتوبوسهای واحد ، آرامش شهرنشینان تهرانی ، وَ شهرستانهای بزرگ در چندین سال بعد ، طوری بهم خورد که سوژه نشریاتی فکاهی ، مثل « توفیق » وَ غیره قرار گرفت.

دور از جون مسئولین فعلی ما ، اونوقت هم واقعا هیچکس بفکر حل ِ اساسی ترافیک وَ دغدغه-های مردم نبود که نبود ... یادمه که اتوبوسهای تر وُ تمیز مخصوص بالای شهر-نشین-ها بود ، وَ اتوبوسهای « پا به گورستان » وُ ماشین دوطبقه-هایی که لنگ میزدن وُ قدم به قدم نفس-شون می-بُرید ، مختص جنوب شهریها وُ « کوخ-نشین-ها » ... یک چیزی تقریبا مثل حالا ...

گذشته از دعواهای هواخواهان « تاج وُ پرسپولیس » ( همین استقلال وُ پیروزی فعلی ) ،معرکه وُ دغدغه روزمره خیلیا شده بود مشکل اجاره-نشینی وُ جنگ وُ جدال صابخونه وُ مستأجر ...

بعدها که سرمون تو حساب وُ کتاب دنیا وَ ترفندهای حکام وُ سلاطین دنیا رفت وُ فهمیدیم که دنیا دست کی هست وُ کی نیست ، « دوزاری-مون افتاد » وُ متوجه شدیم که همه این مشکلات وُ جنگ وُ جدالهای مردم برای « سرگرم کردن »-شونه! ... حالا یک جا خیلی کمتر ، یک جا خیلی بیشتر ... میگفتن وُ هنوز هم میگن که این سیاستهای « سرگرم کردن مردم » خودش یک سیاسته! ... سیاست اینکه حتی مجال فکر کردن وُ « چند وُ چون وُ چرا وُ چطور » رو یا اصلا نداشته باشن ، یا اینکه مثل « سوپاپ اطمینان » مانع انفجار بشن. بعضی ممالک که به این سوپاپ-ها احتیاجی ندارن ، با یک « صدا خفه کن » قضیه رو تموم میکنن ، بدون اینکه صدای سوت سوپاپی یا صدای « تیک-تاک » مُورسی بلند بشه! ...

  بعضی حرفا از سنگینی وُ تلمبار شدن روی دیوار سینه ، مثل یک آواری پُرفشار فرو می-ریزه وُ فضا رو آکنده از تأسف ، حسرت ، وَ غم میکنه ... به هر حال این همه را هم به حساب پاکی وُ صفای دل خود اضافه کنید ...

وَ اما بعد ، قضیه اصلی-ای که مرا به اینجا کشاند :

وضعیت شركت واحد اتوبوسرانی در اوج موضوعات مبتلابه مردم برای انجام سفرهای درون شهری قرار دارد ولی مسائل مربوط به مترو تاكسیرانی و مشكلات موجود در راه اعطای كمكهای مصوب دولت پدید آمده كه می‌توان آنرا به تحریم تشبیه كرد. این وضعیت دستاویز مناسبی شد تا آنها را با سید جعفر تشكری هاشمی معاون حمل ونقل و ترافیك شهرداری تهران و رئیس هیات مدیره شركت اتوبوسرانی تهران و حومه درمیان بگذاریم.

باید به شركت واحد از ابعاد مختلف نگاه كرد نگاه یك بعدی ممكن است ما را به انحراف بكشاند. یك بحث داریم كه حمل و نقل عمومی باید حتما جذابیت‌های عمومی را در هر مجموعه حمل و نقلی و در هر شهری كه ما می‌خواهیم مردم را به استفاده از حمل و نقل عمومی تشویق كنیم وجود داشته باشد. اگر این جذابیت‌ها وجود نداشته باشد طبیعتا رغبتی هم برای استفاده از آن امكانات وجود نخواهد داشت. ما یك مشكلی در شبكه اتوبوسرانی شهر تهران داریم كه این مشكل سابقه اش به بیش از 40 تا 50 سال بازمی گردد؛ آن هم نگاهی است كه برای شركت واحد تعریف سازمانی برای ارتقا سطح فعالیت دیده نشده و بر این اساس هم تاكنون تحول بنیادی و مفهومی در آن ایجاد نشده است.

درنظر مردم جذابیت ندارد زیرا همچنان بر اساس شیوه‌های سنتی كارها دنبال می‌شود در حالیكه ضروری است ما این تحول بنیادی را از داخل شركت واحد ایجاد كنیم. محصول این تغییر و تحول باید رضایتمندی هرچه بیشتر مردم باشد. رضایت مردم هم با سرعت قابل قبول اتوبوس‌ها برای رسیدن به موقع به مقصد پایین بودن و كوتاه بودن توقف و انتظار مردم در ایستگاهها در خدمات و كیفیت امكانات داخل اتوبوس نحوه برخورد راننده و مسائل ایمنی كه مردم انتظار دارند و این خدمات ممكن نیست مگر اینكه تحولات ساختاری در شركت واحد اتفاق بیفتد. كاری كه ما قصد انجام آن را داریم ایجاد همان تحول بنیادی است.

مرز اختلاف نظر ما و شما یا مردم و مسئولان هم همین نقطه است كه احساس می‌كنند خدمات شهری نباید در اختیار بخش خصوصی قرار گیرد زیرا انتظار سودآوری سبب می‌شود كه اگر یك روز راننده‌ها از كرایه‌ها راضی نباشند اعتصاب كنند و این اهرم همیشه همانند پتكی در دست راننده‌ها و تعاونی‌های خصوصی قرار گیرد كه هر لحظه كه خواستند آن را در برابر مردم دولت و شهرداری علم كنند كه در نهایت هم ضرركننده اصلی همین مردم خواهند بود.
اگر بخش خصوصی فعال شود نمی‌تواند همانند دولت و شهرداری به خدمات خود یارانه هم بپردازد. طبیعتا او باید سود ببرد. پس می‌بایست راهكاری انتخاب می‌شد كه بخش خصوصی برای این فعالیت توجیه اقتصادی ببیند ولی ساختار بخش عمومی از مزایای بخش خصوصی برخوردار می‌شد. این كار هم به گونه‌ای اتفاق می‌افتد كه بخشی از هزینه‌های 200 تومانی هر سفر شهری را دولت بخشی را شهرداری و بخشی را هم مردم بپردازند.

تلاش كردیم ناوگان بلیتی را در مناطقی از شهر فعال سازیم كه مردم آن منطقه نیازمند حمایت بیشتر هستند در این مناطق هم اگرچه بخش خصوصی فعال است اما از تعداد ناوگان بلیتی هم كاسته نشده است. و اگر وضعیت بلیت ارزانقیمت خطوط تندرو را هم محاسبه كنید درخواهید یافت كه قیمت بلیت به نسبت تورم موجود در 10 سال گذشته 3 تا 4 برابر هم كاهش داشته است پس لزوما افزایش قیمتی كه شما می‌گویید در همه مناطق و به ویژه مناطق جنوبی شهر مصداق ندارد زیرا اكنون در بسیاری از خطوط مسافران با طی مسافت 20 كیلومتر فقط 20 تومان پرداخت می‌كنند.

دولت اعلام كرده بود كه ما امسال كمك بهتری به اتوبوسرانی و مترو خواهیم كرد و بابت یارانه بلیت 39 میلیارد تومان پرداخت می‌كنیم و آنگونه كه گفته شد حدود 15 میلیارد تومانش بابت اتوبوس و 24 میلیارد تومان آن برای مترو اختصاص یابد كه هنوز به وعده خود عمل نكردند.
البته اگر دولت كمك كرد دستش را هم می‌بوسیم و حتما هم به این كمك نیاز داریم اما اگر كمك نكرد ما این فشار را به مردم تحمیل نخواهیم كرد و با مدیریت خود هزینه‌ها را كاهش می‌دهیم. در حالیكه كمر شهرداری تهران اكنون زیر بار یارانه‌های شركت واحد خرد شده است. وقتی خط یك اتوبوسرانی تندرو از 180 هزار مسافر به 470 هزار مسافر می‌رسد نشان می‌دهد كه این خط توانسته نظر مسافران را به سوی خود جلب كند و شایعاتی كه درباره حذف خطوط حاشیه‌ای وجود دارد كاملا تكذیب می‌شود. زیرا تمام خطوطی كه در مسیر قبلی تندرو كار می‌كردند یا موازی بودند و یا غیرموازی. آن اتوبوس‌هایی كه غیرموازی بودند كار خودشان را ادامه می‌دهند هیچ خط غیر موازی ـ حتی یك دستگاه اتوبوس ـ حذف نشده است خطی هم كه حذف شده خطوط موازی بودند.

الان بخش خصوصی ما از كمبود مسافر گلایه دارند زیرا علاقه مردم به استفاده از خطوط بلیتی فراوان است و در اتوبوس تك كابین و دو كابین بیشتر از 2000 مسافر سوار می‌كنند اینجا دیگر نمی‌توانید بگویید چون كمبود هست ازدحام را مشاهده می‌كنیم بلكه برعكس من می‌گویم این علاقه مردم سبب ازدحام شده زیرا تردد اتوبوس‌های ما به دقیقه نمی‌رسد بلكه ثانیه‌ای شده است.

نكته مهم اینكه به دلیل عدم سوددهی میل و رغبتی برای ایجاد شركت خصوصی وجود ندارد و حتی برخی از شركت‌های ما اعلان انصراف دادند و لذا آش دهان سوزی هم نیست كه بگوئیم مدیران شركت واحد بین خودشان تقسیم كردند.

اظهارنظر مسئولان مترو این است كه دولت حق السهم یارانه‌های خود را به آنها نمی‌دهد در مقابل مسئولان دولتی اعلام می‌كنند كمك‌های سال جاری دولت به مترو در طول 30 سال اخیر بی سابقه بوده است. نظر جنابعالی چیست؟

مترو مصوبه‌ای قانونی با خود دارد كه 50 درصد هزینه‌های مترو باید از سوی دولت پرداخت شود و بقیه از سوی شهرداری. همینطور مصوبه قانونی دیگر هست كه می‌گوید هرگاه هزینه بلیتی كه با قیمت تمام شده مترو قصد دریافت آن را دارد مورد تایید دولت نباشد و دولت بخواهد آن را كاهش دهد موظف است ما به التفاوت را به شركت مترو بپردازد این دو مصوبه چراغ راه ما در توسعه و نگهداری مترو است. در بخش تامین 50 درصد در هیچ مقطعی این اتفاق نیفتاده كه دولت معادل شهرداری سهم خود را پرداخت كرده باشد زیرا همیشه عقب بوده است.

در همین سال 87 تا هم اكنون ما حدود 600 میلیارد تومان به صورت نقدی یا غیرنقدی به متروی تهران پرداخت كردیم در حالیكه آن چیزی را به مجلس برده بود و به تصویب رساند 290 میلیارد تومان بوده كه از آن رقم هم فقط 190 میلیارد تومانش را پرداخت كرده است و مابقی آن را علیرغم مصوبه مجلس شورای اسلامی كه تمام اعتبار تخصیص یافته تلقی می‌شود متاسفانه الان كه در آخرین ماه سال هستیم هنوز پرداخت نكرد و اگر بخواهیم بر مبنای قانون 50 درصد محاسبه كنیم از 190 میلیارد تومان تا 600 میلیارد تومان همگی عقب ماندگی دولت است. كه در سالهای قبل هم به همین منوال بود اما اینكه می‌گویید دولت مدعی است امسال بیشتر از تمام سالهای قبل پرداخت كرده باید بگویم ما كه با جادو اصل و اسطرلاب كه كار نمی‌كنیم دولت اگر كار می‌كند باید با اعداد و ارقام بگوید عددها را به من عرض می‌كنم تمام آن رقمی كه امسال پرداخت كرد. 189 میلیارد تومان بود و اگر بیش از این پرداخت كردند سند آن را در رسانه‌ها چاپ كنند كه مردم هم ببینند و ما هم شرمنده شویم و ادعای خود را پس بگیریم.در حالیكه مصوبه مجلس 290 میلیارد تومان است و اعلام كرد این رقم هم 100 درصد باید تخصیص یابد یعنی دولت حق نداشت به دلایل مختلف از آن كم كند. اگر درآمد دولت كم هم باشد طبق این بند از قانون باید از جاهای دیگر كم كند ولی سهم مترو را باید بپردازد.
اگر شهرداری تهران امسال همت كرده و توانسته در ساخت 15 كیلومتر خطوط جدید مترو كار كند و دولت هم باید برای ساخت چنین مساحتی پول به مترو بدهد تا ما بگوئیم دولت به تعهدات خود عمل كرده است.
سال قبل هر سفر مترویی 375 تومان هزینه داشته است و ما الان حدود 70 تا 75 تومان به طور میانگین از مسافران دریافت می‌كنیم زیرا به كارهای مدت دار تخفیف می‌دهیم. كه در مجموع حدود 300 تومان از هزینه‌های هر سفر مترویی را شهرداری پرداخت می‌كند و اگر بابت حدود 1 5 میلیون مسافر روزانه مترو شهرداری 300 تومان پرداخت كند و آن را هم در 365 روز سال ضرب كنیم حدود 165 میلیارد تومان شهرداری یارانه بلیت به شهروندان پرداخت می‌كند كه این رقم چون دولت با افزایش نرخ‌ها موافق نیست باید یارانه‌ای از سوی دولت پرداخت شود در حالیكه دولت در این بخش سالانه 20 میلیارد تومان كمك كرد و امسال هم تا این لحظه كه با شما صحبت می‌كنم فقط 14 میلیارد تومان پرداخت كرده و صحبت آن هست كه 4 تا 5 میلیارد تومان هم بدهند كه اگر آن را هم بدهند به 20 میلیارد تومان گذشته نمی‌رسد. یعنی اكنون نیز فاصله 20 میلیارد تومان تا 165 میلیارد تومان فاصله تعهدات دولت بابت یارانه‌ها وجود دارد. كه حتی اگر 50 درصدی هم محاسبه كنیم دولت باید 82 میلیارد تومان بپردازد نه 20 میلیارد تومان.

نمی‌دانم چرا دولت اصرار دارد حتی اگر كمكی هم نمی‌كند اطلاعات غلط به جامعه بدهد این حركت واقعا در شان مدیران دولت نیست ما این مساله را در كمیسیون امنیت ملی مجلس كردیم و دوستان مجلسی هنگامی كه این تنها فضای فراوان را می‌دیدند می‌خواستند كمیسیونی برای رسیدگی به این كار تشكیل بدهند كه متاسفانه آن كمیسیون نیز هنوز در مجلس شورای اسلامی تشكیل نشد تا این اعداد و ارقام یكپارچه شود.
 مـتـن کـامـل :

http://tabnak.ir/pages/?cid=38203

 

 « تهیه وُ  تدوین : عـبـــد عـا صـی  » 

 


 

 

 




درباره وبلاگ




گر در طلب لقمه نانی ، نانی /

گر در طلب گوهر كانی ، كانی /

این نكته رمز اگر بدانی ، دانی /

هر چیز كه اندر پی آنی ، آنی ...

مـــولانـــا

===============

امام خمینی:

همه باید نظر خودشان را بدهند /

و هیچ کدام هم برایشان حتی جایز نیست که یک چیزی را بفهمند و نگویند. /

باید وقتی می فهمند، اظهار کنند. /

این موافق هر که باشد ، باشد ، مخالف هرکه هم باشد ، باشد. /

( صحیفه امام،ج13،ص102)

آخرین مطالب
آرشیو مطالب
نویسندگان
ابر برچسب ها
پیوند های روزانه
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :